17 Οκτωβρίου 2017

Όλα είναι αλυσίδα.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ξεκίνησα τρέξιμο. Ναι εγώ! Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά θα αναρωτιέστε τώρα."Η Άννα; Κάποιος χάκαρε το ιστολόγιό της και κάνει ανάρτηση στο δικό της χώρο,  να την ενημερώσουμε".
Εγώ είμαι , εγώ, μην πάρετε την δίωξη.  Εγώ που έκανα την απόσταση καναπές - κουζίνα - καναπές με μεγάλη ευκολία πολλές φορές την μέρα. Εναλλακτικά έκανα την απόσταση κρεβάτι -καναπές- κρεβάτι . Στο τσακιρ κέφι πήγαινα και στο περίπτερο. Ε εγώ άρχισα τρέξιμο. Έτσι απλά μια μέρα. Χωρίς να με κυνηγάει κάποιο κυνηγόσκυλο, λυκόσκυλο γενικά τετράποδο. Χωρίς να έχω δει κατσαρίδα και χωρίς κανείς να με κυνηγάει με ένα όπλο. Έτσι απλά μια μέρα.
Όλα ξεκίνησαν απο την ανάρτησή της Αντωνίας απο το ιστολόγιο Crazy Tourists στην οποία η Αντωνία έγραφε πως ξεκίνησε τρέξιμο.  Σκέφτομαι "γιατί όχι;"
Απαντώ μόνη μου "μα καλά δε βλέπεις που η κοπέλα γράφει πως έχει να γυμναστεί 5 χρόνια; Εσύ έχεις να γυμναστείς απο το σωτήριο έτος 1997 που τελείωσες το Λύκειο".
Είπα όμως να προσπαθήσω....και τελικά με υπομονή και επιμονή τα κατάφερα. Δεν θα σας αναλύσω τώρα τις προπονήσεις μου. Τα γράφω αλλωστε και στην ανάρτηση που φιλοξένησε η Αντωνία στο ιστολόγιο της. Πάμε στο σήμερα.....
Δυο εβδομάδες πριν έτρεξα στον πρώτο μου αγώνα 5 χιλιόμετρα , δηλαδή 5.000 μέτρα. Πήρα μέρος στον αγώνα του συλλόγου "Άλμα Ζωής" . Ένας αγώνας για την πρόληψη του καρκίνου του γυναικείου στήθους. 
H χαρά μου ήταν μεγάλη που τα κατάφερα και ας είχα θέση 5700 και χρόνο 50 ολόκληρα λεπτά ( χωρίς να σταματήσω όμως για περπάτημα)
 Που να ήξερα πως ήταν μόνο η αρχή και η χαρά μου θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη.  Αποφασίζω να στείλω ένα κείμενό μου στην Αντωνία , σαν Guest Post. 
To στέλνω , η Αντωνία με ευχαριστεί αλλά εγώ πόσα ευχαριστώ να της πω για όσα έγιναν μετά;
Ποστάρει λοιπόν το κείμενό μου στο ιστολόγιό της αλλά και στην σελίδα της στο Facebook. 
Διαβάζει το κείμενο μια άλλη διαδικτυακή φίλη και μου στέλνει ένα μήνυμα να μου πει μπράβο και πόσο χαίρεται με αυτή μου την αλλαγή. Είναι τέτοια η χαρά της που στέλνει την ανάρτηση σε μια δική της φίλη.....η οποία ζητάει να γράψω ένα κείμενο 380 λέξεων για το τρέξιμο . Γράφω το κείμενο , το στέλνω και με ενημερώνει πως θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Τα Νέα" στο ένθετο "Τρέχω"
Δικό μου κείμενο σε εφημερίδα; Δικό μου κείμενο σε ένθετο "Τρέχω"; Δικό μου κείμενο στην στήλη "Ο δρομέας;" Κάποιος μας κάνει πλάκα......Mπορείτε να το διαβάσετε εδώ. 
Έτσι το Σάββατο που μας πέρασε είδα τη φάτσα μου στην εφημερίδα. Περίεργο συναίσθημα. Ντρεπόμουν να το πω σε γνωστούς και φίλους. Να ποστάρω τα νεα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook; Μπα, τι λέτε καλέ; Το είπα σε 4-5 φίλους και αυτό ήταν.....
Kαι έρχεται η φίλη και συνάδελφος και πλέον Manager μου Τζένη και βάζει φωτογραφία το άρθρο. Αρχίζουν τα μηνύματα αγάπης και ενθάρρυνσης , τα μπράβο και εγώ καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι ( αλήθεια πως καμαρώνει ένα σκεπάρνι και μάλιστα γύφτικο;).

Αλλά έχουμε και συνέχεια.....Μια άλλη καλή φίλη η Σοφία απο το ιστολόγιο Share Your Likes με κάνει tag σε έναν διαγωνισμό του ΟΠΑΠ με δωράκι μια συμμετοχή στον Μαραθώνιο. Στα 5 χιλιόμετρα ε; Το διευκρινίζω μη νομίζετε πως την ψώνισα εντελώς. Το Σοφάκι λοιπόν με ενημερώνει, εγώ δηλώνω συμμετοχή και ........ ο Μαραθώνιος και το Καλλιμάρμαρο με περιμένει! Εδώ να σας πω πως αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο...Οι συμμετοχές είχαν κλείσει απο τον Απρίλιο. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να είμαι εκεί.


Όλα ήταν μια αλυσίδα λοιπόν. Όλα! Αν κάτι απο όλα αυτά δε γινόταν την συγκεκριμένη στιγμη εγώ δε θα είχα την ευκαιρία να τερματίσω στο Καλλιμάρμαρο φέτος.

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα και απο αυτήν εδώ την ανάρτηση την Αντωνία γιατί χωρίς εκείνη να το ξέρει άλλαξε την καθημερινότητά μου και έκανα στον εαυτό μου ένα σπουδαίο δώρο.

Να ευχαριστήσω τον κουμπάρο μας και φίλο Γιώργο που όλο το καλοκαίρι του έστελνα μέσω viber τους άθλους μου !

Γιώργοοοοοο έτρεξα 200 μέτρα! Δεν είναι φοβερό; 
Γιώργο έτρεξα 3 λεπτάαααααα.
Γιώργο τώρα έτρεξα 230 μέτρα και 48 εκατοστά. Δεν είναι φοβερό;

Αφήστε που έκανε και ανάρτηση για μένα. Διαβάστε εδώ την ανάρτησή του και γενικά αρχίστε να διαβάζετε το ιστολόγιο του. Εκεί κάπου θα δείτε και τη δική του ιστορία. Απο τον καναπέ βρέθηκε στον Μαραθώνιο. Όχι αυτόν με τα 5 που θα τρέξω εγώ αλλά με τα 42!

Ευχαριστώ την μάνατζερ μου Τζένη. Συνάδελφο, πατριωτάκι ( άφησε και αυτή το αγαπημένο μας νησί για τον έρωτά της) και καλή φίλη. Μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το νησί μας, τους μαθητές μας και τα βιβλία. Την τρέλανα την κοπέλα. Εδώ να πω πως είχε διαβάσει το κείμενο πριν δημοσιευτεί. Μου έχει φέρει γούρι ! Δεν την αλλάζω. Αυτή ξέρω αυτή εμπιστεύομαι.  29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν να συμβουλεύεστε την Τζένη μαζί με το Skip ( αυτοί ακόμα 29 είναι;)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Σοφία για την ενθάρρυνση ( το σχόλιο σου με συγκίνησε να ξέρεις) , τη σκέψη , την ενημέρωση που οδήγησε σε αυτό το μοναδικό δώρο για μένα!


Ευχαριστώ πολύ την Ντεμίνα την φίλη που διάβασε την ανάρτηση της Αντωνίας και σκέφτηκε να στείλει το κείμενο μου στην φίλη της.
Ευχαριστώ τη φίλη της Μαρία Σπανουδάκη και τον Γιάννη Βασαλάκη για την ευκαιρία που μου έδωσαν . Πλέον έχω γίνει φανατική αναγνώστρια του "Τρέχω"

Να μη ξεχάσω και την Γεωργία που πήρε την εφημερίδα για να με διαβάσει!

Ένα μεγαλύτερο ευχαριστώ στον άντρα μου! Που με ενθαρρύνει, με βοηθάει, με στηρίζει , με προσέχει και πάνω απο όλα που είναι στη ζωή μου.

Ξέρετε κάτι ; Όλα αυτά τα πρόσωπα είναι άνθρωποι που γνώρισα μέσα απο εδώ. Η Αντωνία, η Σοφία, η Τζένη, η Ντεμίνα, η Γεωργία. Ακόμα και τον κουμπάρο αν το πάω πιο πίσω το ιστολόγιο ήταν η αιτία. Γιατί αν δε γνώριζα τον Χρήστο μέσα απο εδώ , δε θα είχα γνωρίσει ούτε τον κουμπάρο.

Και βλέπεις και νιώθεις πως άνθρωποι που κάποιους δε τους έχεις συναντήσει καν είναι εκεί για σένα. Χαίρονται με την χαρά σου, ενδιαφέρονται και σε στηρίζουν. Ο καθένας με τον τρόπο του. Ακόμα και ένα σχόλιο, ένα μήνυμα...πόσο σημαντικό. Χωρίς να έχουν κάτι να κερδίσουν. Το κάνουν απλά για σένα. Νιώθω τυχερή γι αυτό. Πολύ τυχερή!
Ευχαριστώ πολύ και όλους εσάς που ακόμα περνάτε μια βόλτα από αυτόν εδώ το χώρο και μέσα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook.

Ευχαριστώ , ευχαριστώ για το Όσκαρ... ε συγγνώμη άλλη εκδήλωση αυτή!

Υπόσχομαι φέτος να γράφω πιο συχνά. Το έχω πει πολλές φορές το ξέρω. Απλά πλέον θα έχω και άλλα πράγματα να σας πω , εκτός απο το σχολείο.

ΥΓ1.Τα ορθογραφικά θα τα ανακαλύψω στην δεύτερη ανάγνωση αφού δημοσιευτεί. Πατάω δημοσίευση χωρίς να το διαβάσω ξανά.
ΥΓ2 Αλεξία , Λούλα , Χαρούλα και κουμπάρα δε σας ξέχασα εσάς απλά εσάς σας πρήζω καθημερινά στο τηλέφωνο.


11 Οκτωβρίου 2017

Μπαγιάτικα νέα

Αλλαγή σχολείου και φέτος. Δεν γκρίνιαξα τις πρώτες μέρες εδώ όπως κάθε χρόνο αλλά είπα να σας πω τα νέα μου έστω και καθυστερημένα.
Κρίθηκα υπεράριθμη και φέτος. Παρασκευή πήγα στο νέο σχολείο και Κυριακή άδειασε θέση στο σχολείο της οργανικής μου. Αν και το προσπάθησα δεν κατάφερα να επιστρέψω παρόλο που ακόμα εκεί έχουν ανάγκη απο εκπαιδευτικό.
Δεν έχω κάποιο παράπονο απο το νέο μου σχολείο. Οι συνάδελφοι απο την πρώτη στιγμή μου φάνηκαν φιλικοί και συνεργάσιμοι. Ο διευθυντής επίσης καλός . Το σχολείο είναι κοντά στο σπίτι οπότε μια χαρά και από το θέμα αυτό. Πήρα Γ τάξη με 24 παιδιά. Δεν είχα και πολλές επιλογές είναι αλήθεια.
Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως 5 χρόνια στην Αθήνα έχω αλλάξει 5 σχολεία. Θα ήθελα να είμαι και εγώ σε ένα σχολείο, να μπορώ να πάρω την τάξη μου για δεύτερη χρονιά, να μην κουβαλάω τα καλοκαίρια όλα μου τα πράγματα από το σχολείο στο σπίτι. Ένα θετικό έχει όλο αυτό. Γνωρίζω καινούριο κόσμο. Στο τέλος θα ξέρω περισσότερο κόσμο στον χώρο των εκπαιδευτικών  στην Αθήνα απο όσο ξέρω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου!

8 Οκτωβρίου 2017

Μπήκα στο μουσείο!

Μάθημα στη Μελέτη.

Μιλάμε για την πόλη μας, την περιοχή μας. Στην συνέχεια το βιβλίο ζητάει να ζωγραφίσουν ένα έργο που θα ήθελαν να γίνει στην Αθήνα.
Είδα πάρκα, γυμναστήρια, γήπεδα, μαγαζιά με ρούχα .... από όλα είχε ο μπαξές.
Αλλά το πιο σημαντικό έργο που λείπει φίλοι μου από την Αθήνα είναι ένα!
Ούτε εγώ δε το είχα σκεφτεί. Λείπει το Μουσείο Καλύτερων Δασκάλων.
Ένα μουσείο που όπως είπε ο μαθητής μου θα μπαίνουν οι καλύτεροι δάσκαλοι για να τους θαυμάζουν όλοι. Γιατί τους καλούς δασκάλους πρέπει όλοι να τους γνωρίζουν. 
Θα έρχονται και απο τις άλλες χώρες να μας καμαρώνουν. Φυσικά σε ένα τέτοιο μουσείο θα μπει και η αφεντομουτσουνάρα μου!!!

Μάλιστα στην πρώτη θέση. Όχι παίζουμε!Τρέμε Αφροδίτη της Μήλου.


27 Σεπτεμβρίου 2017

Τριτάκια

Λίγα χρόνια πριν, τάξη Γ όπως και φέτος. Ερώτηση σοβαρή μαθητή μου.


-Κυρία τι δουλειά κάνετε εσείς;

Αναρωτιέμαι τώρα εγώ....
Τι νομίζει πως κάνω κάθε πρωί μέσα στην τάξη;

Αφού τον ενημερώνουν οι υπόλοιποι πως είμαι δασκάλα αναρωτιέται

"Κάθε πρωί είναι εδώ , πότε πάει στη δουλειά;"




4 Ιουνίου 2017

Χάρισε χαμόγελα....

Να μαι πάλι αλλά πάλι άργησα....Εντάξει δείξτε επιείκεια ! Τελευταίες μέρες στο σχολείο, θεατρικό και οξεία καλοκαιρίτιδα σε μικρούς και στην μεγάλη.
Δε ξέρω με τι να ξεκινήσω να γράφω για τη χρονιά που πέρασε. Τυχαία λοιπόν η επιλογή όπως έπεσε το μάτι μου στις φωτογραφίες. 
Εδώ να σημειώσω ένα σημαντικό  θέμα που είχα να αντιμετωπίσω στην αρχή της χρονιας με μια μαθήτρια μου. Με λύπη μα και θυμό παρατήρησα απο την πρώτη μέρα πως μέσα στην τάξη υπήρχε έκδηλος ρατσισμός απέναντι στο παιδί αυτό εξαιτίας του χρώματος της. Ναι ρατσισμός....Όχι τύπου "αααα είσαι μαύρηηηηη, είσαι μαύρηηηηηη". Πιο δύσκολα πράγματα. Περνάει η μαθήτρια αγγίζει ένα θρανίο και βγαίνουν στο λεπτό τα αντισηπτικά μαντιλάκια. Ακουμπάει το μολύβι ενός παιδιού .....και το παιδί πετάει το μολύβι στα σκουπίδια. Ναι καλά διαβάζατε. Έγινα έξαλλη. Πόνεσε η καρδιά μου αλλά θύμωσα πολύ. Ναι με τα παιδιά. Γιατί έτσι φέρονταν το σύνολο των αγοριών και τα κορίτσια δεν έκαναν τίποτα. Ξεκίνησε λοιπόν συζήτηση. Μαραθώνιες συζητήσεις. Με ή χωρίς την μαθήτρια μπροστά . Την έβαζα συνεχώς να μοιράζει τετράδια. Τι θα έκαναν ; Θα πέταγαν και το τετράδιο. Τα παιδιά μπορώ να πω πως σοκαρίστηκαν. Αυτό με σόκαρε ακόμα περισσότερο. Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Χαίρομαι που άλλαξαν στάση. Μήνες αργότερο εκείνο το παιδί που είχε πετάξει το μολύβι , έκατσε μαζί της στο θρανίο. Δε μπορώ να πω πως κάνουν παρέα στο διάλειμμα ( έχει έναν φίλο κολλητό πάντως) αλλά δε την ενοχλούν. Απο την αρχή έβαλα τα όρια στην τάξη, μίλησα, φώναξα και την υπερασπίστηκα. Δεν άφηνα τίποτα να πέσει κάτω. Ακόμα και ένα βλέμμα τους , το έβλεπα , σταμάταγα το μάθημα και μίλαγα....Πόσες ατέλειωτες ώρες. Δεν πήγε τίποτα χαμένο ευτυχώς.

Μια μέρα απο αυτές της μαραθώνιας συζήτησης τους μοίρασα χαρτάκια και τους είπα να μοιράσουν χαμόγελα. Να διαλέξουν ένα παιδί -όχι τον κολλητό τους-και να του γράψουν τον λόγο που είναι χαρούμενα που είναι το παιδί αυτό στην τάξη τους. Με χαρά είδα πως μαθήτρια μου σκέφτηκε εκείνο το κορίτσι . Δεν ήθελα να πω εσύ γράψε γι αυτόν με το ζόρι αλλά θα στεναχωριόμουν αν κάποιο παιδί δεν έπαιρνε χαρτάκι. Είχα βέβαια έτοιμο το plan B. Θα έγραφα κάτι εγώ! Ευτυχώς δεν χρειάστηκε.













30 Μαΐου 2017

Επέστρεψα....

Έχουν περάσει μήνες που έχω να γράψω εδώ!
Πόσες φορές είπα "ααα να το γράψω αυτό στο ιστολόγιο το απόγευμα" και αναβολή στην αναβολή πιάσαμε Μάιο...ο οποίος τελειώνει αύριο.
Κίνητρο για να επιστρέψω η επιμόρφωση Β1 Επιπέδου στις Νέες Τεχνολογίες. Εργασία που είχαμε χθες; Να φτιάξουμε ένα ιστολόγιο! Χα , έχω ιστολόγιο είπα και με χαρά το έδειξα στους συναδέλφους μου. Μάλιστα ένας απο τους συμμαθητές μου , μου είπε πως στο ιστολόγιό μου έχει μπει αρκετές φορές. Είπα λοιπόν να γράψω επιτέλους μια νέα ανάρτηση.

Η σχολική χρονιά πέρασε τόσο γρήγορα αυτή τη χρονιά. Τελικά όσο και αν γκρίνιαξα στην αρχή που άλλαξα σχολείο πέρασα ΚΑΙ φέτος όμορφα.
Μάθαμε, τσακωθήκαμε, γελάσαμε, θυμώσαμε, φιλιώσαμε, κλάψαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε, δημιουργήσαμε ....είναι τόσες πολλές οι στιγμές που δε ξέρω τι να πρωτογράψω!
Πάω να δω τις φωτογραφίες που έβγαζα και υπόσχομαι ( αν με διαβάζει πλέον κάποιος) να επιστρέψω σήμερα κιόλας με νέα ανάρτηση ( καλά μπορεί και αύριο)